Burgerinitiatief Stopstalking

Schandalig dat men jaren aan stalking wordt blootgesteld . Wachten tot er daadwerkelijk iets gebeurd is werkelijk onbegrijpelijk!
Ondankt het wetsartikel 285b dat sinds 2000 in werking is lopen vele slachtoffers van stalking op tegen een muur van onbegrip.
Dit is wat ik gedurende 3 jaar lang ook heb gehoord van politie. En reeds uitspraken doen dat de officier van justie niets doet kan zeer zeker niet.

Het is voor mij dan ook belangrijk dat een ieder die te maken heeft met stalking via ons steunpunt de informatie en steun kan vinden.Dit is zo zwaar om het alleen te dragen. En wij hopen dan ook dat je hier de informatie en begrip kunt vinden van onze vrijwillige medewerkers lotgenoten van stalking.

Nu ik hiermee begonnen ben liegen de cijfers om hoeveel slachtoffers het gaat er niet om!

Het zijn allen (in dit geval meer vrouwen dan mannen)mensen die net als jij en ik heel graag verder willen met hun leven.

Kun je nagaan,als je eindelijk denkt huiselijk geweld niet meer te accepteren en je de stap hebt gezet om weg te gaan,kom je tot de vreselijke conclusie dat je leven nog veel meer op het spel staat dan ooit tevoren!

Je moet je voorstellen dat je jezelf al zwaar hebt verloren in een leven van huiselijk geweld. Je zit in een groot negatief spiraal. Eindelijk ben je zover om huiselijk geweld niet meer te pikken. En dan kom je terecht in een veel ernstige en bedreigende situatie na huiselijk geweld.

De posttraumatische ervaring die je na huiselijk geweld ten gevolge van stalking oploopt is op geen enkele wijze uit te leggen.

Eerder maakte een slachtoffer van stalking de opmerking,dat haar leven na huiselijk geweld vele malen zwaarder was ondanks de bedreigingen in haar partner relatie van huiselijk geweld. En dat zij momenten had dat zij haar afvroeg of ze niet beter had kunnen blijven. Ook ik heb die afweging ten tijde van het stelselmatig lastig gevallen te worden na huiselijk geweld afgevraagd of ik er juist aan heb gedaan?En dat maakt het dan psychisch dubbel zo zwaar. De omgeving haakt af. En daar zit je met alle bedreigingen na huiselijk geweld ,terwijl je dacht voor jezelf op te komen!

De strijd tegen stalken vergt veel geduld,inzet,doorzettingsvermogen om daadwerkelijk verder te kunnen gaan met je leven.

Het is waar dat er op het gebied van stalking meer voorlichting moet komen en dit geweldsdelict een halt toe te roepen.

Stalken bestrijden is mogelijk! Door actieve medewerking van politie en justitie zou de dader sneller opgespoord moeten worden en aangesproken. Nee,politie zegt letterlijk eerst moet er bloed vloeien!!

Er is gigantisch veel mis met de uitvoering van het rechtssysteem.

Als iedereen zo reageert waar gaat het naar toe in ons klein(gewelddadig) kikkerland?

Een slachtoffer is een teveel!

Dat er meer aandacht moet komen tegen deze ernstige vorm van geweld is een ding wat zeker is!

Steunpunt huiselijk geweld er is nog veel werk aan de winkel!

Warme groet,

Ans,Mieke en Lucy

Hallo, fijn dat deze site er is. Ik heb via mijn activiteiten bij http://Bezorgdemoeders.nl (zie ook bericht van vandaag) veel te maken met moeders die worden gestalkt door hun ex-partners. Al verschrikkelijk voor de moeders, maar voor de kinderen vaak een regelrecht drama: niet veilig zijn voor eigen vader!
Stalking moet veel serieuzer worden genomen, niet alleen in strafrecht, maar ook bij familierecht.
Fijn om te merken dat jullie je zo inzetten!
groetjes,
Bezorgde Moeder Petra

Slachtoffer Stalking vogelvrij
De moeder van twee vermoorde kinderen uit Montfort, een Geleense notaris en duizenden anonieme vrouwen. Ze zijn het slachtoffer van stalkers, kwelgeesten die bezeten zijn van de gedachte levens te verwoesten. Machteloos wachten de slachtoffers op een wet.

Door Peter Pijls
Illustratie Debbie Hellenbrand

Het was een klein bericht in de krant: 'Proef met alarm tegen lastige ex' . Als eerste Europese stad begint Rotterdam een experiment met een alarmknop voor bedreigde vrouwen. Daarmee kunnen ze de politie waarschuwen als hun ex-mannen lastig worden. Een week daarvoor een ander bericht. D66-kamerlid Dittrich vindt dat het ministerie van justitie stalkers (letterlijk: sluipjagers) strafrechtelijk moet aanpakken. Totnutoe kunnen deze kwelgeesten bijna altijd ongestraft te werk gaan. Minister Sorgdrager vindt een wet overbodig: de bewijslast zou moeilijk liggen. Dittrich denkt daar anders over. Niet verwonderlijk: in zijn jaren als advocaat was hij jarenlang het doelwit van een stalker. Stalking is onder die naam een betrekkelijk onbekend fenomeen, maar stalkers halen regelmatig de pers. Bekend is het verhaal van een Geleense notaris, die jarenlang werd lastiggevallen door een vrouw uit Sweikhuizen. Tienduizenden guldens aan dwangsommen vermochten niet haar waanidee te smoren dat ze jarenlang een relatie had met de notaris. Zijn ontkenning kwam hem op een eindeloze telefoonterreur te staan. Recenter en ernstiger was het geval van de Montfortenaar, die in februari twee van zijn kinderen doodde om zijn ex-vrouw te raken. Sinds de echtscheiding in 1995 maakte de man haar het leven zuur, gooide haar ruiten in. Telefonische beledigingen wisselde hij af met anonieme brieven vol beledigingen. Anja uit Noord-Limburg wordt sinds een jaar lastiggevallen door haar ex-man. "Het begon tijdens de scheiding, met dreigtelefoontjes. Hij wachtte me op als ik de hond uitliet, sloop om het huis heen. Reed met z'n auto vlak achter me aan. Bij kennissen maakte hij me zwart. Ik had het nooit achter hem gezocht, dat is het akelige. Iemand is heel anders dan hij lijkt. Daarom is het moeilijk om mensen te overtuigen dat het zo'n gek is. Je denkt: hoever zal hij gaan? In het begin zegt de politie dat het de opgekropte emoties na zo'n scheiding zijn. Negeer hem maar, roept iedereen. Maar dan denk ik: het zou jou eens moeten overkomen. Vroeger geloofde ik dat de politie dat soort mensen wel kon aanpakken. Maar je staat er niet bij stil dat de politie geen wettelijke mogelijkheden heeft. Ondertussen lever je wel een deel van je vrijheid in. Hij kan gaan en staan waar hij wil, maar ik niet. Vooral de psychische druk is erg. Hij zegt dat ik geen relatie met iemand anders kan beginnen, want dan schiet hij hem neer. Of het echt gebeurt weet je niet, maar de angst is er wel. Je slaapt niet meer. Bij ieder geluid denk je: hij staat weer onder het slaapkamerraam. De omgangsregeling met ons kind misbruikt hij om stennis te maken aan de deur. Soms laat hij me een poosje met rust, maar hij begint altijd opnieuw. Dan krijg ik weer ansichtkaarten thuis, of valse rekeningen. Ik heb geen idee hoe ik hem moet stoppen. Hij kent precies z'n grenzen. Je hebt te weinig om een straatverbod te vragen. Tegen mijn vrienden is hij een en al begrip. Hij praat uren met ze. Maar een kwartier later staat hij weer voor m'n deur. Ik heb het idee dat hij zo macht over me wil uitoefenen. Onder het motto: zonder mij zal jij niet verder kunnen. Alles achterlaten en naar een blijf-van-m'n-lijf-huis gaan wil ik niet. Ik probeer zo weinig mogelijk angst te tonen. Want hoe banger je bent, hoe meer lol hij heeft." De slachtoffers weren zich. Sinds een jaar bestaat de Stichting Anti Stalking, die de belangen van ruim 350 'lotgenoten' behartigt. Met kamerlid Dittrich streeft de stichting naar een wettelijk verbod op stalking, zoals de Verenigde Staten, Canada en Australie dat al kennen. In Amerika, zo leert onderzoek, krijgt een op de twintig vrouwen te maken met stalking. Dat cijfer is ook van toepassing op Nederland, denkt de secretaris van de Stichting Anti Stalking. Hij ziet zijn naam liever niet vermeld. Ook hij wordt lastiggevallen, al acht jaar, door de ex-man van zijn vrouw. "Een psychopaat." Daarmee is een categorie stalkers benoemd: ex-echtgenoten die zo gekrenkt zijn, dat hun psychopatische aanleg zichtbaar wordt. Zij kunnen niet accepteren dat de vrouw zich aan hun macht onttrekt. Psychoten vormen de andere categorie. Lijdend aan waandenkbeelden, weten ze nauwelijks wat ze aanrichten in andermans leven. Een van hen is de schizofrene vrouw die al meer dan twintig jaar zeker weet dat gitarist Harry Sacksioni verliefd op haar is. Maar Sacksioni weet van niets. Kim uit Maastricht werd twee jaar lastiggevallen, vermoedelijk door een jaloerse oud-collega. "Zeventien jaar waren we collega's bij hetzelfde bedrijf. We konden het goed vinden. Op zeker moment dacht hij dat het iets zou kunnen worden. Maar hij was getrouwd. We gingen verder als vrienden. Toen ik van baan veranderde, kreeg ik een relatie met een collega. Toen begonnen de telefoontjes, voorjaar 1995. Er werd niets gezegd, meteen opgehangen. Kort daarna was de achterband van m'n auto voor het eerst lek. Toen dat later weer gebeurde, zei de garage dat er met het ventiel was geknoeid. Een onderzoek door de PTT leverde op dat 35 telefoontjes van dezelfde beller waren. Maar de identiteit krijg je niet. Ze sturen de beller alleen een waarschuwingsbrief. De telefoontjes stopten, maar ik kreeg een briefje met schuttingtaal thuis. Juist op het moment dat ik mijn ex-collega serieus ging verdenken, belde hij op. Hij bleek van alles te weten over mijn vriend. Ik schrok, vroeg hem: hoe kan jij dat allemaal weten? Hij had daar z'n mensen voor, zei hij. Kort daarna heb ik laten weten dat ik hem niet meer wilde zien. Op een ochtend was m'n auto beklad. 'Vieze slet', stond er op het portier. En de telefoontjes begonnen weer. In overleg met een buurman die bij de politie werkt heb ik toen aangifte gedaan. Opnieuw werd de auto verscheidene malen bekrast en beklad. De politie liet hem opdraven voor een gesprek. Hij ontkende. De rechercheur wist zeker dat hij het was, maar kon niets hard maken. Ook een tweede en derde PTT-onderzoek leverde niets op. De laatste keer liet de politie de PTT weten aanwijzingen te hebben dat de beller ook degene was die m'n auto bekraste. Maar de PTT wil eerst serieuze bedreigingen zien voordat de privacy van de beller wordt prijsgegeven. Tot vorig jaar mei hield ik er rekening mee dat het ook iemand anders kon zijn, maar die maand zag ik hem bij mijn sportclub. Toen pas wist ik met zekerheid: hij is het, maar echt bewijs had ik nog steeds niet. Met hulp van mijn buurman werd er uiteindelijk een videocamera in m'n huis geplaatst om de auto in de gaten te houden. Uitgerekend in die periode gebeurde er niets. Vorige week zag ik hem op een receptie. Z'n blik was zo akelig. Die man heeft hulp nodig. Ik wist dat hij er zou zijn, maar ik dacht: jij bepaalt niet waar ik wel of niet naar toe ga. Een paar dagen daarna ging voor het eerst sinds juli vorig jaar weer 's nachts de telefoon, terwijl ik sinds die tijd een geheim nummer heb. De rest van de week ben ik badend in het zweet wakker geworden. Je weet niet of het over is. En je blijft aan jezelf twijfelen. We gingen gewoon vriendschappelijk met elkaar om. Blijkbaar werd hij jaloers, sprongen de stoppen bij hem door. Het is erg dat iemand die je zo goed denkt te kennen tot zoiets in staat is. En dat het zolang duurt voordat het tot je doordringt dat hij het wel moet zijn. Eerlijk gezegd twijfel ik nog steeds. Via die camera had ik zekerheid kunnen krijgen, maar die zekerheid komt er misschien wel nooit. De Stichting Anti Stalking brengt het fenomeen bewust onder de aandacht van de media, zegt de secretaris: "Als slachtoffer ben je vogelvrij. Zo kunnen we iets terugdoen." Gelukkig hebben steeds meer mensen het lef om toe te geven dat ze worden lastiggevallen, merkt hij. Voor slachtoffers is het moeilijk om het probleem te omschrijven. Het is daarom dat de buitenwacht ze vaak niet gelooft. "Als ze bij ons terechtkomen, zeggen ze: het heeft nu een naam." Bewust neemt hij het Engelse woord stalken in de mond en niet het Nederlandse equivalent 'belagen'. "Die term drukt de ellende die stalking in zich draagt niet uit. Het woord stalking heeft een expressiviteit die iets weergeeft van wat de slachtoffers doormaken." Getuigenissen van slachtoffers kunnen voor niet-ingewijden ongeloofwaardig overkomen. Toch is 99 procent van de verhalen waar, weet de stichting. "Een van onze lotgenoten kreeg kort geleden achter elkaar vier telefoontjes, waarin zeer realistisch te horen was hoe haar oudste zoon werd vermoord. Gewurgd, geslagen. Dat moet gebeurd zijn met een uitgekiende bandmontage. Als je zoiets hoort, lijkt het een fantastische geschiedenis, maar het is wel gebeurd." Een ander slachtoffer, vertelt de secretaris van de Stichting Anti Stalking, ontdekte dat thuis intieme foto's van haar waren genomen, vermoedelijk met een stiekem aangebrachte mini-camera. Die foto's gingen circuleren op haar werk. "Mannelijke collega's stonden zich er mee op te geilen. Zoiets maakt mensen kapot."

'Onze Lieve Heer heeft me vaak in de steek gelaten'

De man van Josien uit Midden-Limburg kreeg kort na hun huwelijk waanideeën. "Hij dacht dat ik relaties had met andere mannen. Dat ik niet meer naar m'n werk ging. Daarom controleerde hij de tijden op m'n kassabonnetjes en de kilometerstand van de auto. Hij moest en zou me steeds zien, liep me achterna in huis. Op het laatst mocht ik nergens meer naar toe, behalve naar m'n werk. Zelf deed hij niets meer. Ik was zijn persoonlijk bezit. Alsof ik dag en nacht vastzat aan een ketting met een ijzeren bal. Ik ging mezelf steeds meer wegcijferen. Maar hoe meer ik hem wilde helpen, hoe slechter het met hem ging. Op het laatst dacht hij dat ik zijn eten vergiftigde. Zelf was hij er ook ongelukkig onder. Langzaam zag ik hem veranderen in een bang kind. Maar hij ging wel geestelijk en lichamelijk geweld gebruiken. Als het hem niet beviel, sloeg en trapte hij er op los. Ooit kneep hij zo erg m'n keel dicht, dat ik naar het ziekenhuis moest. Het geestelijk geweld was nog het ergst. Steeds dat afkraken. Ik vocht om hem te laten inzien dat hij ziek was. Velen geloven me nog steeds niet, zo goed kan hij toneelspelen. Overal maakte hij me zwart. Zei dat ik een hoer was, terwijl ik niet eens een andere man had. Ik ging van de ene instantie naar de andere, maar hulp wilde hij niet. Had ik blauwe plekken, dan zei hij: daar weet ik niets van. Op het laatst was het iedere dag raak. Hij zei dat hij me van kant ging maken en dat hij m'n familie wat zou aandoen. Uiteindelijk ben ik weggegaan. De bedreigingen werden te erg. Maar hij ging door. Als ik me ooit zou laten zien met een andere man, zou het misgaan. Hij stuurde me krantenknipsels over familiedrama's waarbij doden vielen. Ik heb al geoefend met wapens, zei hij. Toen ik weg was, liep hij al m'n vrienden en kennissen af op zoek naar m'n auto. Met een zaklamp controleerde hij 's avonds de kilometerstand, of hij besmeurde de auto met vuil. Als ik 's avonds ergens naar toe ging, kwam hij ook om de hele tijd naar me te kijken. Op zeker moment durfde ik niet meer naar buiten, raakte helemaal geïsoleerd. 's Ochtends vroeg stond hij al te posten, achtervolgde me naar m'n werk. Een keer dwong hij me door rood licht te rijden, een andere keer moest ik uitwijken naar de linkerrijbaan. Hij reed me klem. Bij de politie kreeg ik te horen dat aangifte alles erger zou maken. Ze zeiden: u bent niet gescheiden. Maar als dat wel zo was, zouden ze ook niets doen. Ik heb de politie als m'n vijand ervaren. Ook Onze Lieve Heer heeft me vaak in de steek gelaten, maar toch heb ik veel aan het geloof gehad. Ik heb een goede engelbewaarder. Het is waar dat ik te lang ben doorgegaan, maar ik wilde hem zo graag helpen. Voor m'n gevoel kon ik niet scheiden, omdat ik een zieke man zou achterlaten. Wel ben ik vaker een of twee weken bij hem weggegaan. Daarna wordt het wel beter, dacht ik. Maar het werd steeds erger. Inmiddels loopt de scheiding. Hij heeft voorspeld dat hij me niet met rust zal laten. De grootste straf is dat hij me financieel probeert af te breken. Ik moet nog jarenlang alimentatie betalen, terwijl ik niet om dit alles heb gevraagd. Ik vind dat mensen zoals hij gedwongen behandeld moeten worden. Psychiaters hebben bevestigd dat hij het huwelijk niet aankon. Hij wilde me beschermen tegen alles, maar daardoor werd hij bezitterig en agressief. Als hij een goede dag heeft, is hij nog steeds lief. Hij hield wel van me, maar op een verkeerde manier." Stichting Anti Stalking 0593-346476

[BRON: De Limburger 26 april 1997]

hele mooie hyves intatief..

Goede actie. Het moet beter beschermd worden en stalker betere aanpak nodig zoals gevangenissen straffen met terhapiebehandelingen ofzo..
Want de stalker weet niet eens wat die doet..

Groet Marja

Hoi,

Stalken gebeurd niet alleen in liefdes-verhoudingen.

Er zijn leidinggevenden, collegae, buren, familieleden, klasgenoten en vreemden die kunnen stalken.

Groetjes,

Sandra

Goede zaak deze site, had tot voor kort te maken met stalking en is gelukkig afgelopen,mede, omdat ik ook terug heb gevochten. Je moet nooit laten blijken dat je bang bent anders blijft het maar doorgaan. Knufff Elfie